ایستگاه انتظار! # ردیف


ایستگاه انتظار!

درخواست حذف این مطلب

دست سرد روزگار حالا این پژمردگان زیبا را به پرت ترین نقطه شهر اصفهان پرتاب کرده؛ جایی که رخوت سراسر فضایش را پر کرده است. آنجا ثانیه ها در اتاق های تاریکِ ن سالخورده کُند می گذشت و پیرمردانی که زمانی برای خودشان برو بیایی داشتند و کوچه ها و خیابان های محله و شهر زیر گام های محکم شان می لرزید، چقدر نرم و آهسته قدم برمی داشتند. روزگار با آدم ها چه می کند... ما هرگز اندوه و عمق تنهایی آن ها را درک نخواهیم کرد.

«خانه سالمندان»، «آسایشگاه سالمندان» یا هر کوفت زهرمار دیگری عبارت هایی هستند برای تلطیف فضای برزخ گونه ای که مثل ایستگاه انتظار است؛ انتظاری برای پایان...

خیلی باید بی معرفت باشی که مادرت را در ساختمانی سرد و بی روح وسط بیابان ها به حال خودش رها کنی؛ ی که هیچ گاه حاضر نشد تو را حتی یک لحظه از خودش دور کند. پدرت را به یاد می آوری؟ او که در خوشی و ناخوشی سرکار می رفت تا تو بهتر زندگی کنی. حالا که به قیمت پینه بستن دست هایش، دست چپ و راستت را می شناسی، خیلی باید سنگدل باشی که او را تا دم در برزخ (آسایشگاه) بیاوری و بعد خودت فرار را برقرار کنی! فرار از چه؟ از پلید بودنت؟

آن معلم دوره ابت را بگو... او دیگر چرا؟! او که بهترین سال های عمرش را صرف تربیت و آموزش ک نی کرده که قرار بود شرایط بهتری را برای جامعه رقم بزنند. حالا اما جامعه ای بی رحم را نظاره گر است که پدر و مادر سالخورده را یک چیز اضافه می داند. انگار تر و خشک در این جهنم باهم می سوزند.


ع : سامان خوش پیمان